lunes, 12 de julio de 2010

Relato corto Ocultos en la oscuridad

Perdonad el que no haya posteado antes, pero estoy agobiadísima





os dejo un relato corto escrito en Gallego (sip, soy gallega) con el que gané el concurso A Carmiña hace dos años





Espero que os guste, y en breve lo colgaré de nuevo en castellano, pero esta vez...en gallego tal y como me lo publicaron cuando gané el premio





un besito



















OCULTOS NA OSCURIDADE


1847 d. C.

A bruma da noite cubría o valle, onde oculto tras unha pantalla branquecina alzábase orgulloso o pazo de Cantes. Todos os habitantes deste pazo descansaban agotados tras unha noite de festexos. Aínda podíase ver vestixios da festa de cumpreanos do dono do lugar polo terreno, en concreto adornando as copas das árbores e as balaustras de pedra con guirnarlas de fina seda e chillones cores. Rodeando o pazo, os xardines de flores, cubría todo o terreo como un manto perfumado coas cores do arco iris, desprendendo unha suave fragancia floral que inundaba o ambiente e chegaba ata o mar a poucos kilómetros do lugar. Corriendo entre os laberintos de rosales, ocultándose con oscuras capas da vista dos mozos que vixiaban os terrenos, cinco homes e un mociño avanzaban velozmente hacia a entrada hacia as cociña. Non pararon ata chegar a vella porta de madera. Diante de esta, un dos homes de constitución forte, lacios cabelos azabaches e mirada fría, agarrou unha pedra que encontrou no chan e despois de cubrirla cun grueso e áspero paño de lana, lanzouna contra os cristais e abriu a porta coidando de non cortarse.

- Vamos. Non temos moito tempo.- dixo nada máis entrar a cociña – Xa sabedes o que hai que facer.- subiu a capucha da capa e continuou- Non fagades ruido.

Esperou a que os demáis asentisen antes de sair da cociña e dirixirse sigilosamente ó salón.

Os intrusos compartían un único propósito. Desbalixar todo o que puidesen esa noite e sair do pazo sen ser descubiertos. Así comenzaron a elexir os candelabros de prata e as figuriñas de ouro gardándolo todo nuns sacos que traían consigo.

Pasada unha hora, na que buscaron riquezas no salón, no comedor e nas habitaciones que encontraban desocupadas, o xefe do grupo ordenou que saisen do pazo e se dispersasen para logo reunirse novamente na taberna do porto onde se hospedaban desde facía unha semana para vixiar as noites as actividades do pazo e elixir desta maneira o mellor momento para asaltarlo.

Cando estaban baixando as escaleiras, o máis xoven e baixito de todos rompeu a calma da noite o caerle o chan o saco que portaba. O ruido que fixo despertou a todos, que sairon do seus cuartos cos camisóns e os candís nas máns.

O xefe dos ladróns golpeou o xoven e agarrando o seu saco con forza gritou.

- ¡Correde!

Tiveron que sair corriendo, perseguidos por uns enfurecidos criados que agarraron palos para golpearles. Nos xardíns separáronse en dous grupos de tres e tomaron distintas direcciones dificultando así os seus perseguidores. O grupo no que estaban o xefe e o xoven torpón lograron sair da propiedade saltando o muro de pedra que delimitaba os terreos do Marqués. Deixando o muro atrás corrieron polo borde do acantilado rumbo o porto. Pero antes de que saisen desa zona perigosa na que so uns cantos metros os separaban dunha caída mortal o mar, o xefe virouse e increpou o mociño pola súa inaptitud. Ainda que o seu amigo pediulle que deixase tranquilo o mozo, o xefe gritando enfurecido empuxou o xoven tirándoo polo acantilado. O berro do pobre ladrón foi escalofriante e logo duns segundos non se escoitou nada.

- ¡Pero qué fixeches!- chillou asustado a amigo mirando con ollos desorbitados as turbulentas augas que engulleron o delgado corpo do xoven.

O xefe mirouno con rabia.

- Fixen o que tiña que facer. Ese imbécil tiña que pagar polo que fixo.

- ¿Pero…?

Non pudieron seguir falando, os ladridos de cans os acallaron e asustados puséronse en marcha corriendo con todas as súas forzas ao ver os criados que portaban ó menos seis cans, os señalaban e corrían dispostos a atraparles. A súa fuga foi fugaz. Antes de chegar a taberna foron cercados e atrapados e despois de ser apaleados, foron entregados as autoridades que os condenaron a horca.

Colgarían dos pescozos o saír o sol.

Cando o xuiz chegou o pazo pediu diante do señor do lugar que abrisen os sacos do botín incautado e verificasen se habían recuperado todo o sustraído.

- Non falta nada.- asegurou o Marqués.

O berro da súa dona fixo que os homes corrisen o cuarto dos señores na segunda planta, encontrando a señora Marquesa en bata e cun joyero nas mans.

- ¿Qué sucede?- preguntoulle preocupado o seu home.

A muller pediulle que mirase o interior do joyero, tendiéndole a pequeña caja caoba. O home fixo o que lle pediu a súa muller, perdendo os segundos, todo o cor do seu rostro como si hubiese visto unha pantasma.

- ¿Qué sucedeu?- preguntou desta vez o xuix extrañado pola reacción dos Marqueses.

Antes de que o Marqués lle contestase, a muller presa de un ataque de histeria rompeu a chorar e a gritar.

- Ela regresou para vingarse. Ata deixou os colares que le diste para que non dixese nada.

- ¡Silencio muller!- ordenoulle o Marqués.

Pero ésta non razonaba, o medo facía mella na súa mente, nublándole o sentido.

- Non, non me voy callar. Se non a hubieses forzado… Agora ela virá a vingarse de todos como di esta nota.

O xuiz non pronunciou palabra, tan solo esperaba que o matrimonio seguise sen darse de conta que él estaba entre eles e soltasen o gran secreto que parecía que os atormentaban.

- ¡Desde cando as mortas poden escribir!- exclamou con sorna o home zarandeando a nota amenazante no aire.

- Temos que irnos, ela poder vir e…..

O Marques explotou.

- ¡Mateina! Acabei con esa zorra fai quince anos. Ela non pode vir a por nosotros, non nos fará nada.

- Pero eu sí.

Tanto o Marqués coma a Marquesa se callaron a vez e temblando se xiraron. O xuiz os miraba cos ollos entrecerrados. Había sido testigo de todo.

- Non é como cree, señor xuiz.

Pero o Marqués non pudo decir nada más. O xuíz cun xesto indicoulle o alguacil que arrestasen a matrimonio.

- Non nos pode arrestar.

O xuiz sonriou.

- Sí que podo. Acabas de admitir haber asesinado a una muller. E ti…- mirou a Marquesa – Serás xuzgada como cómplice do teu home.

Esa noite non sería esquecida polos habitantes do pobo, pois poucas veces se vía a un xuiz levar o calabozo os Marqueses de Cantes, acusados de matar a una criada tras haber sido forzada polo Marqués.

O día seguinte as noticias do ahorcamiento dos ladróns e a condena dos Marqueses foi comentada polos paxaxeiros do buque translántico Moon`s con destino a Nova Yorke. Ninguén creía esas noticias, pensando que non eran máis que chismes dos habitantes do pobo. Só una xoven de fráxil beleza, cortos cabelos rubios e rizados, mirada vivaz e satisfecha e vestida cun sencillo vestido de lino, parada na cubierta do barco mirando o horizonte, sabía a verdad. Sonriendo a xoven abrió a mán e contemplou un elegante anel que brillou con intensidad cos rayos do sol. O anel era de ouro macizo e lucía o emblema da casa Cantes. Un ave fénix coas alas extendidas.

- Pero esta vez non renacerás das cenizas.- murmurou para sí a muchacha delineando a figura grabada a fuego – Pagarás polo que fixeches a miña nai.- tirou o anel a auga e sonriou abiertamente-

A venganza se sirve nun prato frío,…padre. Lástima non haber estado cando leiste a nota que te deixei.

O capitán do buque saiu do puente de mando ó escoitar unha alegre e melódica risa. Na cubierta inferior viu a una xoven muller de non máis de dezaseis anos. Foi amor a primeira vista. Esa muller sería suya, sen importar a súa humilde procedencia. O que non sabía o capitán é que era a última descendiente do Marquesado de Cantes. A filla ilexítima do Marques nacida dunha violación e criada despois da repentina desaparición da súa nai pola súa avoa. A xoven fixo suyo el deseo de vingarse que sentía a súa avoa e cando quedou soa tras a morte desta, cortouse os cabelos e alistouse nunha banda de ladróns facéndose pasar por un mozo xoven.

- Todo saiu ben.- murmurou mirando con lágrimas nos ollos a costa.- Adeus mamá, adeus avoa.

Lentamente o buque Moon`s alexábase da costa, deixando atrás o pasado e abrindo un novo futuro para todos.

3 comentarios:

  1. hola,me encanta tu blog es genial..afiliemos?me avisas. q estas bien,besos
    http://wwwangysspot.blogspot.com

    ResponderEliminar
  2. Como siempre es genial leerte extrañaba tuws escritos

    ResponderEliminar
  3. que bueno es leer algo en gallego, te quedó genial el relato

    un abrazo

    ResponderEliminar